معلم رقص می گه:

من و مامانم هرگز توی مهمونیها چه زنانه و چه قاطی عربی نمی رقصیم!

پرسیدیم چرا؟

گفت: دید مردم فرق می کنه نسبت به کسی که عربی می رقصه!

گفتم: من که قبلاً هر کسی رو می دیدم که عربی می رقصه، احساسم نسبت بهش تحسین بود.

گفت: خوب همه ایرونیها اینطوری فکر نمی کنند. مثلاً وقتی می ری دوبی مردهای ایرونی وقتی رقص عربی رو می ببنند، فقط می رن توی بهر تن و بدن رقاص و حال می کنند (اه اه ،چندش!) اما اروپائیها هنر رقصیدن رو تحسین می کنند. همینطور زنهای ایرونی هم نسبت به خانمهایی که عربی می رقصند، حس خوبی ندارد.

واقعیت اینه که رقص یکجور هنر هست. هنری که فوق العاده در روحیه انسان اثر مثبت داره و برای سلامتی بدن و شکل اندام مفید و مثمر ثمر هست.

کاش واقع بینانه تر نگاه می کردیم.

کاش همه چیز رو به زیر شکم ربط نمی دادیم!